Zoals ik in een eerdere blogpost geschreven heb, hebben de mensen die te gast waren bij de opening allerlei uitdagingen voor mij achter gelaten. En donderdag 19 april heb ik de eerste gemaakt en geleverd!

De uitdaging luidde als volgt: Hoogeveen & Luigjes is binnen 3 jaar met het kantoor in Nijkerk uit zijn jasje gegroeid. Daar zijn ze erg trots op. Kun jij een foto maken van het voltallige personeel in hun nieuwe kantoor?

Nou word ik er met enige regelmaat op uit gestuurd om foto’s te maken in kantoren. Vaak werken er veel mensen in pak, al dan niet met stropdas. En vaak willen de mensen wel op een bijzondere manier op de foto, maar als het eenmaal zover is, dan krijgen ze toch een beetje last van angst. Is het niet gek, nemen onze klanten ons dan nog wel serieus, doe maar normaal, want dan doen we gek genoeg, is dit wel de manier om opvallend te doen en ga zo maar door. Er komen natuurlijk altijd foto’s uit waar de klant blij mee is, maar het mag soms best wat uitbundiger, vind ik. En nu mocht ik gewoon helemaal zelf doen wat ik wilde

Ik wilde het team van Hoogeveen & Luigjes niet te strak en te stijf op de foto zetten. Ik bofte, want ter ere van hun nieuwe kantoor stond de feestelijke housewarming gepland op 19 april. Voor mij betekende dat, dat iedereen die dag aanwezig en feestelijk gekleed zou zijn. Dus enkele dagen ervoor heb ik de afspraak met Gerard gemaakt dat ik twee uur voor de opening aanwezig zou zijn om de foto te maken.

Graag wilde ik de directeur met een ‘ouderwetse’ (nou ja, enkele jaren geleden stond zo’n ding nog bij iedere accountant op zijn bureau) telmachine op de foto zetten. En daaruit moest dan niet een normale telrol komen, maar feestelijke slingers. Die zou ik dan om het personeel heen wikkelen en draperen, zodat de hele groep met elkaar verbonden zou worden. Het viel nog niet mee om zo’n apparaat te vinden, maar uiteindelijk is het gelukt en mocht ik hem van een bedrijf hier in de buurt een uurtje lenen. Lang leve twitter!

Twee uur later was ik weer bij Hoogeveen & Luigjes, dit keer om de foto in lijst te overhandigen als cadeau voor het nieuwe pand. En dat viel goed in de smaak.

Op dit moment ben ik een mindmap aan het maken voor de uitdaging: combinatie met cijfers en boeddhisme. Ik hou jullie hier op de hoogte.

Vandaag moest ik op stap voor een klant om een foto van het Stoomgemaal te maken. Al twee keer eerder ben ik voor mijn klant naar het Stoomgemaal gereden, om er daar achter te komen dat het licht niet naar mijn zin was. Ook ben ik een keer met het juiste licht afgereisd, maar toen lag het erf vol met van die grote bouwzakken met stenen want blijkbaar ging er een en ander op de schop.

Niet alleen het licht, ook de hoeveelheid wolken vond ik belangrijk. Enkel een blauwe lucht wilde ik niet, ook geen witte, nee, ik wilde graag van die mooie, grote wolken, van die met zo’n prachtige naam. De Stratocumulus Cumulogenitus! Tenminste, als ik de juiste naam bij de juiste wolk ge-wiki’d heb.

Vandaag was zo’n dag. Ik stond dus vanmorgen al bijtijds in de polder bij het Stoomgemaal. Mooie foto’s gemaakt, ik maak mijn klant zeker blij met zulke Pakkende Beelden. Maar nu ik er toch was, wilde ik meteen een foto maken om HDR techniek toe te passen. Dat is een techniek om meer dynamisch bereik in je foto te brengen. Digitale camera’s hebben een kleiner bereik dan het menselijk ook. Met andere woorden: wat wij zien heeft meer donkere en lichte partijen dan een camera kan waarnemen.

Door HDR toe te passen, wat High Dynamic Range betekent, kun je in je foto’s het dynamische bereik vergroten. Allereerst maak je meerdere foto’s. Ik heb gekozen voor 5 foto’s met verschillende belichtingen, natuurlijk op statief gemaakt. Vervolgens heb ik de foto’s samengevoegd tot een HDR beeld. Door de instellingen nog een beetje aan te passen ben ik tot deze foto gekomen. Het is een beetje surrealistisch beeld geworden. Ik ga er zeker meer mee experimenteren.

Alweer enkele weken geleden was de officiele opening van onze nieuwe zaak. Met ons bedoel ik: mijn man en mij. Het bedrijf van mijn man heet Canucit (wat je uitspreekt als Can you see it). Je kunt hier meer lezen over zijn innovatieve product en diensten.
Na vijf jaar in mijn vorige studio te hebben gezeten was het tijd voor iets nieuws waar wij samen met veel plezier ons werk kunnen uitvoeren. En dat is ons nieuwe pand om de Melkrijder 11a in Nijkerk geworden.

Het was een erg leuk feestje waar veel ondernemers uit ons netwerk onze nieuwe werkplek zijn komen bewonderen.

Tijdens het feestje konden mensen voor mij een uitdaging achterlaten. Een idee voor een foto waar ik dan mee aan de slag zou gaan. Het mocht een woord zijn, een hele zin of gewoon een kreet. En aan mij dan de uitdaging om hier iets bijzonders van te maken.

Wat een creativiteit komt er boven bij mensen op zo’n moment! Ik heb echt hele diverse uitdagingen ontvangen. Om er een paar te noemen:

Geluk!
Het levendig maken van beveiligingsproducten
De kleur rood
Een grafsteen waar iemand oprecht blij van wordt
Vriendschap op afstand

Zomaar een willekeurige greep uit de vele briefjes die achtergelaten zijn voor mij. Ik ga er deze week mee aan de slag om een start te maken met de uitdagingen. Ik hou jullie op de hoogte

Als ik vandaag naar buiten kijk is de lucht grijs. Terwijl hij vorige week nog zo felblauw was. En koud dat het toen was! Maar ja, dat ligt allemaal weer achter ons. De dooi heeft definitief ingezet. Heel veel mensen zijn er blij mee, denk ik. Gisterenavond en vanochtend was het nog erg glad overal, maar nu moet dat toch wel over zijn.

Ik ben gek op winter. En op alles wat erbij hoort. Sneeuw, kou, ijs. Heerlijk vind ik het. Eigenlijk is het best gek dat ik nog nooit op wintersport geweest ben. Het is er gewoon nooit van gekomen. Maar gelukkig konden we dit jaar weer genieten van echt Hollands winterweer. En dan die elfstedenkoorts die op een zeker moment toeslaat. Je kon geen krant meer openslaan, geen nieuws kijken, geen twitterbericht lezen of het ging erover. Wat zou ik het leuk gevonden hebben als het weer een keer zou gebeuren. Maar het lijkt dit jaar niet meer te gaan lukken.

En nu zit ik hier op mijn nieuwe werkplek, me af te vragen of het regent buiten. Maar zo ver is het nog niet. Wat ik hoor is het dooiwater wat vanaf het dak met een bloedgang door de regenpijp klettert.

Ook ik ben ‘om’. De komende weken stort ik mij (naast mijn overige haakprojecten zoals #365dagen en #grannykring) ook op een Wool-eater, ook wel bekend als Bavarian crochet. Als het goed is, ben ik in maart een prachtig nieuw deken rijker en een enorme berg garen armer Voorlopig wil ik me alleen maar op projecten storten die mijn garenvoorraad laten slinken. Dit deken doet zijn naam overigens eer aan. Dus ik denk dat ik voor deze wool-eater nog wel een keer naar de winkel zal moeten rijden. Ik hou jullie op de hoogte van mijn vorderingen. En volgende week zal ik ook bloggen over mijn #365 dagen project.

Op 13 september 2011 was het eindelijke zover! Martin Sexton, de artiest waar ik al ruim 10 jaar fan van ben, kwam voor het eerst optreden in Nederland! En ik mocht hem fotograferen Die dag werd ik om 17:00 uur verwacht in Paradiso. Ik heb er veel over getwittert met de hashtag #kriebelindebuik.

En dan zit je daar dus, in de catacomben van Paradiso, te wachten op je grote idool. Geen mens die snapte waar ik nou toch die #kriebelindebuik van had, want er heeft pas een handjevol mensen hier in Nederland van Martin Sexton gehoord.
Spannend dat ik het vond! Hoeveel tijd maakt zo’n artiest voor je vrij? Hoe zou hij in het echt zijn? Om 17:20 uur was het eindelijk zo ver. Ik maakte kennis met de man van wie ik alle CD’s heb. Geweldig!

Ik kreeg alle vrijheid om te bepalen waar we foto’s zouden gaan maken. En ze hadden ook nog een verzoek: zou ik de show willen fotograferen. Ik heb meteen voorgesteld om voor de soundcheck rondom Paradiso foto’s te maken, en dan misschien wat foto’s tijdens de soundcheck en na afloop daarvan iets verder weg te gaan naar de Prinsengracht, ‘near the canals’.

En zo is het gegaan. Prachtige buitenfoto’s op de steiger achter Paradiso. Een aantal hele mooie portretten op de trappen en natuurlijk aan de voorkant van het pand, waar alle posters van de te verwachten acts opgeplakt zijn. Het fotograferen tijdens de soundcheck was helemaal bijzonder. Het was net of ik een privéconcert kreeg in de mooiste concertzaal van Nederland. Niet dat ik er ooit eerder geweest was, maar ik was meteen verkocht aan die plek. Ik heb een van mijn favoriete foto’s gemaakt tijdens dat moment.

Bij de Prinsengracht lagen op verschillende plaatsen fietsen opgestapeld rond bomen.  Op mijn verzoek is hij midden tussen de fietsen gaan staan voor een nieuwe fotoserie. Die zijn ook echt super geworden! Via het Leidseplein zijn we teruggewandeld naar Paradiso.

Het concert was fantastisch! Ondanks dat er maar weinig mensen in de zaal waren die zijn muziek kende, ging het dak eraf! Hij heeft een geweldig mooie stem en hij kan erg goed beatboxen en scatten. De overige fans van Martin heb ik volgens mij na de show allemaal ontmoet. Leuk om te weten dat er meer mensen van zijn muziek houden en speciaal voor hem naar Paradiso gekomen waren.

We hadden backstage bandjes dus na de show zijn we naar de kleedkamers gegaan om nog even na te praten en handtekeningen te halen. Ze hebben zo vaak dank je wel gezegd tegen mij, terwijl ik de woorden niet kan vinden om uit te leggen wat een eer het voor mij was dat ik daar mocht zijn.

De foto’s zijn verstuurd inmiddels, ik zal vast binnenkort horen wat hun favoriete beelden zijn. De foto die ik hier geplaatst heb hebben zij zelf ook al op de social media geplaatst. De rest blijft nog even geheim totdat zij een keuze gemaakt hebben. En dan komt er meer van deze superbeleving op mijn website.

Op zaterdag 3 september was het eindelijk zover: mijn bedrijf ging verhuizen naar een nieuwe plek! Om de verhuizing zo spoedig mogelijk te laten verlopen heb ik de Twoys ingehuurd, waarover ik al eerder geblogd heb. Desalniettemin, als u meer wilt weten over de twoys, kijk dan op www.twoys.nl.

De verhuizing was erg leuk en aan het eind van de dag was ik weer compleet ingericht en operationeel. Alleen, het is een hele nieuwe plek, heel anders dan waar ik voorheen zat en m’n hele werkplaats is opnieuw ingericht. Dus ik wil graag met een model een fotosessie doen om zeker te weten dat alles weer naar behoren werkt.

Natuurlijk kan ik gewoon iemand vragen, of mijn dochter meenemen, maar ik heb iets anders bedacht! Iedereen die mij in een tweet uitlegt waarom hij of zij degene is die mee wil werken aan de testsessie doet mee om de winnaar te worden. Degene die model voor mij staat houd er mooie foto’s aan over! Daarvoor moet je dus wel in de week van 19 september wat tijd uittrekken om naar de studio in Nijkerk komen.

Dus: volg mij op twitter, stuur mij een tweet met waarom jij graag voor mij model wilt staan, gebruik hashtag #pb033 en doe dat voor 16 september 12:00 uur. Dan maak ik die middag om 18:00 uur bekend wie er model zal staan voor mij. Ik ben heel benieuwd!!!

Voor de duidelijkheid: Je tweet dingt alleen mee als je aan al de bovenstaande criteria voldoet. En je mag je fotoshoot niet doorgeven aan iemand anders (dus ook niet voor je kindje gebruiken bijvoorbeeld).

Mocht je nou even in mijn portfolio willen kijken, dan kan dat op www.pakkendebeelden.nl

Sinds een aantal weken bestel ik groente bij Voedselkollektief de Koppelpoort. Een aantal mensen heeft de koppen bijelkaar gestoken en een kollektief opgezet wat als doel heeft: biologisch geproduceerde groenten, eieren en kaas rechtstreeks van telers in de buurt betrekken.

Er staan nogal eens wat bijzonderheden op de bestellijst van het Voedselkollektief. En ik ben iemand die altijd alles wel wil proberen. Zo heb ik afgelopen week onder andere vleugelboontjes besteld. Maar ook stengelsla, rattle snake snaps, rode spitskool en slangenradijs. Om iets over de bereidingswijze te vinden is niet altijd even eenvoudig. Maar het is ook leuk om een beetje te experimenteren.

Op de foto zie je cherrytomaatjes met daartussen een dattelwein tomaatje. Dat dattelwein tomaatje heb ik ook via het Voedselkollektief. Het is niet alleen een heel smaakvol tomaatje, het is ook nog eens een fotogeniek tomaatje. Vandaar dat deze foto in het nieuwe pand (3 september verhuist Pakkende Beelden Fotografie) zal prijken in een lichtbak van 1,50 mtr. Zo zie je maar. Je eet niet alleen lekker, het is ook leuk om naar te kijken.

Voor meer informatie over het Voedselkollektief kun je kijken op www.voedselkollektief.nl

Heb ik vorig jaar mijn medewerking nog verleend aan het Twirlsproject, dit jaar zijn de Twoys aan de beurt. Als een Twirl een twitterende girl is, dan mag duidelijk zijn dat een Twoy een twitterende boy is.

De Twoys zijn zich aan het voorbereiden op een bijzondere reis naar ZhengZhou in China. Zij bezoeken daar het Coming Home Project van Morning Tears, een organisatie die zorgt voor kinderen van wie de ouders levenslang gevangen zitten of zelfs ter dood veroordeeld zijn.

Om deze reis te kunnen maken is veel geld nodig. Daarom stellen de Twoys zich beschikbaar om klussen te doen voor particulieren of bedrijven en de verdiensten die daaruit komen gaan in de project-pot.

Nou ben ik geen Twoy, maar als founder wel nauw betrokken bij het project. Dus wil ik ook graag mijn steentje bijdragen. Vandaar dat ik aan de haak gelagen ben. Ik haak op bestelling knuffels en kledingstukken. Kraamcadeautjes, hoedjes, omslagdoeken maar vooral: Angry Birds! Toen ik mijn eerste Angry Bird maakte en twitterde had ik het idee dat er wel eens wat bestellingen uit voort zouden kunnen vloeien. Inmiddels zijn het er meer dan 20! Als al deze bestellingen gehaakt zijn, ga ik het volgende karakter uit het populaire spel maken. Kijken of die net zo populair zal zijn als deze. .

Mocht je trouwens meer willen weten over de twoys, ze in willen schakelen voor een klus of een donatie over willen maken, kijk dan op www.twoys.nl

Afgelopen weekend heb ik samen met mijn lief genoten van Barcelona! Dit was nog een verjaardagscadeau wat ik van alle gasten voor mijn 40^e verjaardag heb gekregen. Inmiddels ben ik 41, maar, wat in het vat zit, verzuurt niet, zullen we maar zeggen.

Donderdag aan het begin van de middag zijn we aangekomen in ons prachtige, schattige Jip & Janneke appartementje. Voor mijn gevoel zaten we op het leukste plekje in Barcelona. Nou, dan begint je vakantie al goed, toch?

We hebben veel uitgerust, veel gezien en erg genoten. La Sagrada Familia, waar de blogfoto genomen is, was geweldig. Het is niet in woorden uit te leggen hoe bijzonder en groots dit gebouw is. En er wordt nog steeds aan gebouwd. Voor de komende 30 jaar ofzo.

Verder hebben we een fietstocht met een privé-gids gedaan. Wat leuk zeg! Ik zag er stiekem een klein beetje tegenop: een fietstocht van 4 uur door heuvelachtig Barcelona. Maar de middag is omgevlogen! Bovendien was het een eitje. Want alles bergopwaarts gaat met de roltrap, dus het fietsen wat je doet is vlak terrein of naar beneden. We hebben hele mooie stukjes stad gezien, ik kan het iedereen aanraden.

Ander toppertje was Parc Guell. Net als La Sagrada Familia is het iets waar je geweest moet zijn om te snappen hoe bijzonder het is. Je kunt er echt uren ronddwalen, een echte ‘must see’ als je de stad ooit zal bezoeken.

Er is zoveel te zien in Barcelona, dat we nog wel een keer die kant op kunnen. Maar voorlopig laten we het hier even bij, we kunnen er weer een tijdje op vooruit.